Sommige kinderen blijven je altijd bij.
In mijn werk heb ik veel kinderen mogen begeleiden met verschillende ontwikkelingsvragen. Een van de kinderen die mij diep heeft geraakt, was een meisje met autisme.
Om haar werkelijk te kunnen bereiken, moest ik eerst iets leren wat later een belangrijke leidraad in mijn werk werd: ik moest niet vragen of zij in mijn wereld wilde stappen, maar ik moest bereid zijn eerst haar wereld binnen te gaan.
Ik moest leren kijken zoals zij keek. Begrijpen wat haar bezighield. Aanvoelen wat voor haar betekenis had.
Pas toen ontstond er verbinding.
Vanuit die verbinding kwam er ruimte om samen te leren en nieuwe ervaringen op te doen. Niet door haar te veranderen, maar door haar te ontmoeten.
Die periode heeft mij veel geleerd over kinderen. Over hoe belangrijk veiligheid is. Over hoe gedrag een betekenis heeft. En vooral: over hoe groot de kracht van echte verbinding kan zijn.
Maar juist omdat de verbinding zo diep was, raakte het afscheid mij intens.
Ik moest weg om mijn opleiding tot speltherapeute af te kunnen ronden. Ik mocht alleen het eerste jaar van de opleiding combineren met mijn werk en moest daarom afscheid nemen.
Een aantal maanden later kwam ik terug om iedereen weer even te zien.
Toen brak mijn hart.
Het meisje dat ik zo goed had leren kennen, liep opnieuw alleen van muur tot muur.
De pijn die ik toen voelde, was enorm. Het voelde alsof mijn adem werd weggenomen.
Op dat moment nam ik mij voor dat ik niet meer met kinderen met autisme wilde werken. Niet omdat ik deze kinderen niet wilde begeleiden, maar omdat ik voelde hoe diep de verbinding kan gaan en hoe moeilijk het is wanneer je een kind niet zomaar kunt blijven vasthouden.
Maar het leven heeft mij iets anders laten zien.
Deze kinderen kwamen steeds opnieuw op mijn pad. In het onderwijs, in mijn werk en in ontmoetingen die mij gevormd hebben.
Steeds opnieuw hadden zij mij iets te leren.
En steeds opnieuw mocht ik ontdekken: wij begeleiden kinderen niet alleen om hen iets mee te geven. Kinderen begeleiden óns ook. Zij laten ons kijken, voelen en begrijpen op manieren die wij anders misschien nooit zouden ontdekken.
Wat heeft een kind nodig om zich werkelijk gezien en begrepen te voelen?