We weten allemaal dat onze eigenschappen en ervaringen een rol spelen in hoe wij met onze kinderen omgaan. En wist je dat nog niet… dat is dus zo 😉
Net als jullie binnenwereld is ook mijn binnenwereld gevuld met een verscheidenheid aan beplanting: ergens aan de zijkant staat een stevige eik die mijn gevoel voor rechtvaardigheid symboliseert. Vrolijke bloemen, geplant door alle gezellige ervaringen met andere mensen, sieren de bloemperkjes. En hier en daar staat een prikkelbosje dat is ontstaan door lastige momenten in mijn leven.
Wat meer centraal in mijn tuin staat een mooie Lavatera, in ons gezin ook wel de ‘lawaaiplant’ genoemd. Hij heeft die naam gekregen omdat hij klein begint, maar in no-time uitgroeit tot een woestige bos takken met overigens prachtige bloemen. Bij ons thuis vonden we deze mooi. In mijn innerlijke tuin symboliseert deze lawaaiplant mijn sterke neiging om goed voor de ander te zorgen. Met de paplepel ingegoten en in alle oprechtheid ook een sterk gewaardeerde eigenschap.
Maar hoe prachtig de bloemen ook zijn, als ik niet oppas groeit deze plant zijn woestige weg en overwoekert hij andere planten in mijn tuin. Ik heb ontdekt dat, als ik deze plant alle ruimte geef en dus te veel voor anderen wil zorgen, ik het risico loop dat er onvoldoende ruimte voor mezelf overblijft. Dus moet ik alert blijven op deze neiging en af en toe dat snoeischaartje bij de hand nemen.
Maar wat als je dan een kind hebt dat deze plant niet in zijn tuin heeft staan? Een enorm leuk kind, maar waar is die lawaaiplant?? Het kan toch niet zo zijn dat dat kleine plantje daar, een beetje aan de zijkant, met overigens prachtige bloemen, alles is? Om vervolgens ook nog te ontdekken dat dat boompje aan de andere kant van de tuin stevig geworteld staat en symbool staat voor het goed zorgen voor je eigen wensen.
Je kunt je voorstellen dat wanneer mijn kind reageert vanuit dat boompje, er van alles in mij aan kan gaan. De lawaaiplant in mijn tuin staat te zwaaien en te wapperen: dit kan toch niet??? De zaadjes van mijn lawaaiplant beginnen al te vliegen en ik wil ze met alle wind in de wereld naar zijn tuin toe blazen.
Maar klopt dat eigenlijk wel? Is het werkelijk handig als het goed zorgen voor de ander ook als een lawaaiplant in zijn tuin komt te staan, met als risico dat die op ieder moment allerlei andere planten overwoekert? Dat moet ik helemaal niet willen. Ik kan mijn kind wel helpen dat bescheiden en mooie plantje in de hoek van de tuin goed te blijven verzorgen. En hem erop attent maken dat het bijsnoeien van die stevig gewortelde boom hem zal helpen om goed voor zichzelf te blijven zorgen, in contact met de ander.
Karinda Suer
Karinda is verbonden aan Kijk op Jezelf en mede-initiatiefnemer van Binnenwereld in Beeld. Vanuit haar werk met kinderen en ouders schrijft zij over wat er verandert wanneer niet alleen gedrag, maar ook de binnenwereld zichtbaar wordt.
Meer van Karinda →